نمایش مشخصات
View Forum Posts
پیام شخصی
Visit Homepage
وقت آن است دهان باز کنید
کرم های که ورا منتظرید
آی مردان سیه پوش شتاب!
شاعر اینجاست چرا منتظرید؟!
خفته آرام تر از واژه ی خواب
مانده مست از عسل مسکر مرگ
خسته بر خلوت خون بار خیال
طرح گل مردگی از تیغ تگرگ
آه مردان سیه جامه ی زرد!
بی دلیلان تهی روح پلید !
بال را شاعر شب چیره گشود
مرد بی حاشیه از بام پرید...
باز بی همهمه بر دار عدم
راه اندوه تنی خاتمه یافت
دست بافنده ی شب رنگ گلیم
ناگهان بافته ی خویش شکافت!
خورد آن هستی پر واژه به خاک
بست بر سوی عدم قامت خویش
رفت آن شاعر ماتم زده رفت!
مرد آن غمزده ی روح پریش...
پاسخ با نقل قول
