انجمن: گارگاه شعر

دیوان: تمنا ز غم و خنده، مرا حاجت روایی میکند، نیاز روی تو هرکجا من رو میکنم، زیر و رو میشود، جز آمدنم سوی تو! گر رسم وفا خواهی به سر کن، حقیقتم شنو، مرا باور کن شمع سوختنم افروخته دار، آتش فراغ هر لحظه از بر کن افسانه عشق هزار هزار، جز عیش نهان نشد تورا حاصلم گره فراق ز من بگشا، ز نبودنت...

دير آمده ام خودم مي دانم اين را از عمق نگاهت مي خوانم اما اين را بدان مقصر من نيستم مي داني در اين سالها چگونه مي زيستم؟ آن شب باراني يادت هست من تو آن مرد لا اُبالي و مست من اسم اين كار را گذاشتم دفاع از ناموس جوان بودم، راه تاريك بود و نبود حتي يك فانوس سه قطره خون روي دسته آن كارد كافي...

زندگي زيبا نيست زندگي رويا نيست زندگي رنج و غمست زندگي طلب عشق ز، هر رهگذر است اين را آرام آرام در زير باران در دل شهر ريا دختري مرثيه وار مي خواند و زير لب خدا خدا مي كرد زندگي يعني ماي منهاي تو زندگي يعني لحظه هاي بي تو زندگي يعني خنجر از پشت خوردن زندگي يعني ذره ذره مردن

نگاه کن به خاطرت چگونه آب می شوم چگونه ذوب می شوم ببین کباب می شوم برای یک نگاه تو چه موج می زند دلم چو موج بهر دیدنت پر از شتاب می شوم زد آن نگاه سنگیت تلنگری به برکه ام و من به شوق بودنت پر از حباب می شوم چه دیر پیشم آمدی چقدر زود می روی

گیج و منگ و بی هدف تا کی به دام زندگی کاش بودی لااقل یک جرعه جام زندگی عاقلان خود را رها کردند از این دنیای دون تا به کی ما ابلهان اینگونه خام زندگی ما بدهکاریم و در چنگال بستانکار مرگ

گیج و منگ و بی هدف تا کی به دام زندگی کاش بودی لااقل یک جرعه جام زندگی عاقلان خود را رها کردند از این دنیای دون تا به کی ما ابلهان اینگونه خام زندگی ما بدهکاریم و در چنگال بستانکار مرگ

تمام روزهای زندگی شده ورقهایی سفید که تنگ هم نشسته اند و با مداد رنگی ام کشیده ام به روی آنها امید امید لحظه های کودکی میان هجوم بی امان ثانیه بزرگ شد چه زود چه زود قد کشید ازآن همه امید و آرزوی کودکی چه ماند؟

مي تواند هيجان چيز مهمي باشد حامل حرف غم انگيزي مهمي باشد تب يك عشق – يك بيمار – سرايت كرده ست تب ؟ نه دكتر ! نكند چيز مهمي باشد ؟ نه ! فقط داروي دردش چه بگويم ! سخت است نكند دكتر !! تجويز مهمي باشد ؟ نه عزيزم ! دل تان مشكل گفتن دارد مثل حرفي كه سر ميز مهمي باشد ؟ و...

ذهن چلچله ابري است ذهن چلچله ها در هواي بد شر است نننتيجه اين ماجراي بد !!! ناگفته ها حقيقت تلخ انند لاجرم .. . بايد دروغ گفت به اينن شعرهاي بد؟؟ بهتر همان كه رفت سراغ غريبه ها . . خيري نديدم نه ! از آشناي بد .... اينطوري كه زمان پيش مي رود پيداست مي رسيم به يك انتهاي بد . . . .

قلم كه شيهه زد و پاك بي قرار شدم دلم نيامد از او بگذرم سوار شدم شبيه بره – غزلهاي كوچك و معصوم به اين قوافي زنگوله اي دچار شدم نوشتن از تو قلم خورد شد زمين خوردم اسير حادثه اي تلخ و ناگوار شدم نگاهت از پشت شيشه به من اصابت كرد ترك نشست به جانم جريحه دار شدم براي آمدنت سفت و سخت...